Hoe werk je als therapeut als je zelf de rauwe werkelijkheid beleefde die clienten beschrijven.
Op 7 oktober 2023 bevond het gezin van Miri Amer, maatschappelijk werkster bij het Elah Centrum, zich in hun huis in kibboets Nirim, met uitzondering van de oudste dochter Liran, die bij de familie van haar vriend logeerde.
Miri: ,,Toen rond kwart voor zes ’s ochtends het alarm afging, dachten we in eerste instantie dat het om een zoveelste veiligheidsincident ging, en brachten de kinderen naar de schuilkamer. Ido was toen veertien en Mia zeven. Maar al snel veranderden de geluiden van buiten. We hoorden geweerschoten en in de whatsapp-groepen van de kibboets schreven mensen dat ze stemmen in het Arabisch hoorden.’’
Ook werd een officieel bericht gestuurd dat er terroristen in de kibboets waren: sluit de deuren en ramen, zet de airconditioning uit en wees stil. In datzelfde bericht stond een voor Miri schokkende zin die ze niet meer kwijtraakte: Nu iedereen naar huis. Miri: ,,We vormen een gemeenschap, we hebben veiligheidsprotocollen, er is een noodhulpdienst en een bewaker, en daarnaast hebben we een staat en een leger. Wat betekent ‘iedereen naar huis’?
Tijdens de lange uren in de schuilkamer waren er momenten waarop Miri dacht dat het einde naderde en ze haar laatste uren plande. Miri: ,,Ik herinner me een vreselijke angst, echt verlamming. We wisten niet wat er met Liran aan de hand was, hoe zij het volhield. We zochten naar manieren om onszelf te verstoppen, om de kinderen onder het bed te leggen, en hielden voortdurend de deurklink vast.’’
Pas rond half vijf arriveerden gewapende Israëli’s om de bewoners te evacueren. Na een dag in een grote schuilkelder werd het gezin naar een hotel in Eilat gebracht. Daar werd Miri, net aan het werk bij Elah, na anderhalve maand betrokken bij het begeleiden van andere getroffenen. Deze werkzaamheden gaven haar houvast. ,,Het vergt veel geduld, soms gewoon zitten en luisteren met een vriendelijke blik, begrijpen en meevoelen, maar ik geloof echt in therapie. Ik heb mensen begeleid van alle leeftijden en met verschillende problemen: overlevenden van Nova, ontvoerden die terugkeerden, kinderen van ontvoerden die op hun ouders wachtten. De partner zijn in de reis van deze mensen en een positief effect zien, hoe klein ook – dát is de zin van mijn werk, en dat is voor mij het grootste geschenk. Daarmee is geen enkele andere beloning te vergelijken.”
Haar ervaringen als overlevende van 7 oktober beïnvloedden Miri’s werk als therapeut. Ze is veel gevoeliger, zegt ze, en voelt dat het verdriet meer aan de oppervlakte ligt. Tegelijkertijd houdt ze zorgvuldig haar grenzen in de gaten en is ze in staat om clienten een veilige en inclusieve ruimte te bieden. Miri: ,,Soms ben ik verbaasd dat ik in therapie moeilijke beschrijvingen kan aanhoren, terwijl dat in mijn privéleven heel moeilijk voor me is. Het is alsof er sinds 7 oktober twee vrouwen in me zitten: een die clienten kan opvangen en hen kan helpen met het trauma om te gaan, en een tweede die er in haar privéleven niets over wil horen.”
Met de herdenkingen van 7 oktober in het zicht, wil Miri het bewustzijn, de gevoeligheid en het mededogen vergroten: ,,Ik ontmoet clienten die zeggen dat ze er alleen voor staan, dat ze pas in de kliniek hun hart openstellen. Daarom denk ik dat ieder van ons een beetje kan helpen door meer te luisteren, minder te oordelen en aandacht te besteden aan de mensen om ons heen. Dat zal ons allemaal goed doen.”
