Over de veerkrachtgroep voor vrouwen die in het noordelijke grensgebied

In het dorp Ghajar, op de grens van Israel en Libanon, is een steungroep gestart die vrouwen van 60 en ouder een veilige plek biedt om hun gevoelens te uiten en innerlijke kracht op te doen. ,,De werkelijkheid waaronder deze vrouwen leven is niet eenvoudig. Ze wonen in een conflictgebied, horen de geluiden van de oorlog, terwijl openbare en particuliere schuilkamers ontbreken’’, vertelt Nora Odeh Graba. ,,Het gebrek aan veilige ruimtes versterkt hun angst. We willen de deelnemers eraan herinneren dat ze krachtige vrouwen zijn die over het vermogen beschikken om moeilijkheden te overwinnen.’’

Ghajar is de enige Alawitische plaats in Israël. Het dorp werd in 1981 officieel bij Israël gevoegd en bleef vanwege veiligheidsoverwegingen tientallen jaren gesloten voor bezoekers. De omgeving oogt groen en idyllisch, maar gezien de ligging is het duidelijk dat de bewoners worden geconfronteerd met de complexiteit van het leven in een conflictgebied. Desondanks is de energie van de vrouwen enorm, aldus Nora, die als psychotherapeut namens het Elah Centrum de groep begeleidt. ,,De onderlinge verbondenheid is enorm groot. In het dorp kent iedereen elkaar. Als iemand hulp nodig heeft, krijgt ze die meteen.’’

Welke methodes gebruik je tijdens de bijeenkomsten?

Nora: ,,Het is heel gevarieerd. Ik heb gewerkt met ‘de geur van herinneringen’, waarbij we verschillende soorten koffie roken die herinneringen uit het verleden opriepen en een boeiend gesprek op gang brachten. Daarnaast gebruiken we soms associatiekaarten, we maakten creaties van klei en deden ademhalings- en aanraakoefeningen.’’

Wat de groep het meest aanspreekt en waarom steeds weer wordt gevraagd, is ‘lachyoga’.  Deze behandeling gaat ervanuit dat het menselijk lichaam en de hersenen geen onderscheid kunnen maken tussen echt lachen en geforceerd lachen. Het fysieke effect op je lichaam is in beide gevallen hetzelfde.

Nora: ,,Je begint met opzettelijk lachen als een lichamelijke oefening. Door oogcontact met anderen in de groep en door de aanstekelijk- en besmettelijkheid van lachen gaat dit onechte lachen al snel over in een echte, spontane lachbui. Als gevolg daarvan komen hormonen vrij (endorfine, dopamine en serotonine) die je stemming meteen verbeteren, terwijl het stresshormoon juist daalt. Het is een oefening die het lichaam heel erg ontspant.’’

Wat is de boodschap die je probeert mee te geven?

,,Deze vrouwen zijn altijd bezig met geven: aan hun kinderen, kleinkinderen en familie. Maar ik herinner hen eraan dat ze, als ze hun eigen boom geen water geven, niet kunnen blijven geven aan anderen. Deze groep is hun plek om even tijd voor zichzelf te ‘stelen’, adem te halen en naar hun lichaam te luisteren.”