Jannie Ades-Mouw uit Kfar Aza maakt drie jaar na de invasie de balans op van haar huidige leven.
Jannie Ades-Mouw overleefde op 7 oktober 2023 de gewelddadige invasie van Hamas in kiboets Kfar Aza door zich anderhalve dag in haar eentje in de schuilkamer op te sluiten. Met mede-bewoners werd ze geëvacueerd naar het centrum van het land, en na diverse verhuizingen belandde ze in kiboets Ruchama, waar chalets zijn gebouwd voor de ontheemde gemeenschap. Hoe staat ze er drie jaar later voor?
Jannie: ,,Met mij persoonlijk gaat het een stuk beter. Ik woon met twee van mijn vier kinderen en de meeste kleinkinderen in Ruchama en ik heb mijn routine terug. Hoe ik mijn dagen vul? Ik ben postbode geworden. Dat wil zeggen dat ik de post voor alle bewoners van Kfar Aza ontvang en sorteer. Bakken met post die ik in enveloppen stop en naar heel veel verschillende adressen doorstuur. We zijn als gemeenschap nog steeds over het hele land verspreid. Het is werk dat ik leuk vind. Op praktische en ook op een symbolische manier ben ik daardoor met de mede-bewoners verbonden. Verder ben ik in mijn vrije tijd begonnen met houtsnijwerk en geniet daar erg van.
,,Maar de onrust en onzekerheid zijn nog lang niet weg uit ons leven. Juni volgend jaar moeten alle geëvacueerden Ruchama verlaten en terug naar huis. Veel mensen kunnen of willen niet terug naar Kfar Aza, om emotionele redenen, omdat ze het niet aankunnen, of uit angst. Er gaan allerlei geruchten, we horen dat er nieuwe invallen worden gepland, en mensen voelen zich niet veilig. Mijn zonen zullen zich zonder twijfel elders vestigen, en als ik zelf weer in Kfar Aza ga wonen, weet ik niet of al mijn kinderen me daar wel durven te bezoeken. Zo worden we in onze familie ook op de lange termijn op een ingrijpende manier met de consequenties van de inval geconfronteerd.
,,De situatie in het land is niet beter. Niemand weet wat er de komende maanden gaat gebeuren, de onderlinge haat en de polarisatie zijn gegroeid, en we bevinden ons nog steeds in een oorlog.
,,Deze week, eind september, hebben we de herdenking gehouden voor alle slachtoffers van Kfar Aza. Daarnaast hebben nabestaanden ieder hun eigen herdenking voor vermoorde familieleden. Sommigen doen dat op de Hebreeuwse datum, anderen volgens de algemene kalender. Daardoor zijn we de afgelopen weken en ook de komende weken weer extra betrokken bij de verliezen die we hebben geleden.
Maar 7 oktober is natuurlijk de echte, officiele herdenkingsdag. Dit jaar wordt hij zelfs in Kfar Aza wordt gehouden, maar wij zullen er niet bij zijn. Aanvankelijk dacht ik dat het mooi uitkwam dat we begin oktober voor een bruiloft naar Nederland zouden vliegen, maar nu het dichterbij komt, was ik toch liever hier gebleven. Het is een gebeurtenis die je eigenlijk alleen maar samen met je gemeenschap wilt beleven.’’
Foto: Oren Rozen / Wikimedia Commons / CC BY-SA 4.0
